WORK ABOUT CV CONTACT
INSTALLATION ART - CONCEPTUAL DESIGN
SEVEN MINUTES 




Soms, soms denk ik dat ik anders ben, anders dan de mensen hier en nu, om me heen. 
Alsof mijn lichaam ergens anders is, waar ben ik eigenlijk…?
Kan iemand mij horen..? Hallo..? Hall0..!?

Zoveel mensen, zoveel indrukken, gezichten, frequenties… Niemand kijkt op of om, horen ze dat geluid dan echt niet?
Hallo…?! Iedereen lacht en doet maar. Al die gezellige niets zeggende praatjes. “Heb je die nieuwe film gezien?” “Hoe ken je hem, via facebook?”
“Wayo, ! wat denkt die chick??” 

Je wordt er in meegezogen, en zonder dat je, je er tegen verzetten kunt geef je al lachend en knikkend antwoord… Maar eigenlijk, eigenlijk staan we allemaal alleen, alleen op ons zelf aangewezen, te wachten tot de volgende botbreuk dit aandoet. Hoor ik wel bij dit lichaam, mensen denken dat ze je zien, maar wat zien ze nou echt? Zelfs als ik naakt voor ze zou staan, zouden ze me dan zien…? In mijn hoofd gaat alles zo veel sneller, het past niet in de schedel die mijn gezicht vormt, het is alsof er een kortsluiting ontstaat tussen ik en ik…
Wie stuurt mij eigenlijk aan…? Daar staan we dan, tussen al die zwetende feestende mensen. We vullen onze moederziele eenzaamheid op met elkaars aanwezigheid. 
Niemand die de ander echt ziet, waar kijken we eigenlijk naar? Waar the fuck dansen we eigenlijk op?
Van wie is de zweet die langs mijn voorhoofd naar beneden zuipelt, een verzameling van eenzame condens…

Zonder dat ik wordt opgemerkt loop ik weg uit de drukke leegte. Onbemerkt broed de mens massale industrie achter mij door.
 Ineens is alles zwart, waar ben ik……………??
Het is alsof een eeuwig slaande hartslag stopt.
 Ik wordt wakker uit mijn eeuwig herhalende droom, Steeds weer hetzelfde, herhaling op herhaling.
Zonder een mogelijkheid deze te onderbreken stap ik onder de douche. Tandpasta met dezelfde smaak, koffie dezelfde lauwheid, ontlasting de zelfde weeïge lucht. De trein, de bus, de tram, dezelfde anonieme lege mensen. We zitten vast in dit leven, wat we ook doen, welke wending we ook maken. We raken verder en verder verstikt in het web van oneindige onechtheid.
En ik doe er gewoon aan mee, aan al dit onrechtvaardige lijden. Het gelach, de praatjes, internet, facebook, het uitgaan, de drugs.

Ik laat me mee zuigen door de drugs die er in mijn hoofd ontstaat, door wazige en verwarrende op hol geslagen beelden met het onophoudende scherpe geluid… Is er dan echt niemand die dit hoort, die mij hoort…
 De echtheid laat ons keihard in de steek.

 Hallo…?!?
BACK TO WORK PREV / NEXT
NEXT /
 PORTAIT - HKU GRADUATION
 FOTUM
 INCURVATION
 LINE ME UP
 ANONYMOUS  ANONYMOUS
 ANALOGE
 SCARVVV  ONE PAPER AIRPLANE, TWO PAPER AIRPLANE,
 THREE PAPER AIRPLANE
 CERAMICS
 MEUK
 BUILDING PACE
 LANDSCAPE
 COMPACT
 SEVEN MINUTES
 PEEK WITH ME
 DOC.U
 N31.77'67"64 - E35.23'45"19 JERUSALEM N31.89'38"88 - E35.20'37"69 RAMALLAH
 POLYMEER